Merhabalar,
Uzun zamandır yanlızlığımı yaşadığım Samsun şehrinden uzaklaşmak gerçekten zor oldu.
Mahallemi , arkadaşlarımı , dostluklarımı ve avcılık günlerimi çok özleyeceğim kesin bir gerçek.
Ama ne yaparsın işte hayat mücadelesi.
Şimdi yeni geldiğim evimde odalarla tanışıyorum. Ev arkadaşımla keyifli zaman geçirmek için çabalıyorum.
Bazen gitar çalıyoruz ne yaptığımızı bilmeden, bazen tavla oynuyoruz. Bira yanında cips vazgeçilmezimiz zaten.
Buralar oldukça soğuk, ısınmaya çalışsan da içinde sürekli bir buz kütlesi…
İşe gelecek olursak , çok daha iyi şartlar .. Daha yoğun ama daha zevkli…
Herşeyin daha iyi olması için yaşıyor insan bilirsiniz.
Daha iyi , daha iyi , daha iyi. Ama yitip gidiyor saatler, günler…
Ailemle kilometreler azaldı aramızdaki. Daha çabuk gülebiliyoruz artık, daha çabuk kavuşmalar.
En çokta balık tutmayı özledim, oltalarımı , barajın taşlarını…
Atıp , beklemeyi saatlerce. Boş dönmeyi.
Ramazan’ı özledim, sürekli kavga etmeyi onunla verdiği maçlarda iddadan yatmayı…
Sabahları çay içtiğim küçük ocağı , traş olduğum berberi. Her gün bin küfür ettiğim kaldırım taşlarını.
Çatımdaki güvercinleri , odun-kömür çuvallarını…
Biliyorum yine dönüşüm aynı yere olacak ama ne zaman olacak bilemiyorum.
Şimdi tek isteğim işimde iyi , hayatımda sağlıklı olmak.
Herkes içinde dileğim bu.
Size ait olanların değerini bilmeniz dileğiyle.
Sevgiler.