Güneş Yağmurları
Zamanı gelince korkuyormuş insan gecelerden,
Yatınca yanında aradığı nefes, kalktığında da olmuyor nasıl olsa yanında.
Sonra özlediğini gördüğün rüyalardan heyecanla uyanmak,
Bembeyaz duvarların karartarak yüzünü sana bakmaları.
İşte o zaman en acı veren şarkılar çınlar kulaklarında,
Belkide akar gözlerinden bir kaç damla gözyaşı.
Gelmeyecek olmasının gerçeği tam karşında,
Yanında sadece onun hayali.
Zamanı gelince korkuyormuş insan Gündüzlerden,
Güneşin doğuşunda gördüğün sevdiğinin güzel yüzü,
Geçen her insanda sanki oymuş gibi kalp çarpıntıları.
Yanlızlığı bedeninin.
İşte o zaman üşüyor insan en sıcakta,
Ve en soğukta yanıyor canı.
Yıllar geçmesine, ömrün bitmesine gerek yok.
Bazen sever işte insan.
Bazende sevmek ister.
Ama ıslanır Her defasında yokluğunun yağmurunda.
Umut eder, kendini kandırır, uzatır ellerini boşluğa,
Belki uzatır, hissettirir varlığını.
Belki o da sever,
Belki oda ıslanır seninle,
Sormadan, bilmeden, görmeden, düşünmeden sever.
Olur ya, belli mi olur.
Bazen korkuyor işte herşeyden insan.
Sadece bir kişiyi ister yanında.
Gelirmi Gelmezmi bilinmez.
Gelirse korkular korkar senden,
Gelmezse Günün karanlık, gecen ızdırapla geçer.
Gelmesi dileğiyle.
sgAvcı