Hoş geldin desem sana , izin verir misin sarılmama? Sıkıca ve hiç bırakmayacak gibi…
Gözlerine bakmama izin verir misin, ellerini tutmama, aynen eskisi gibi?
Yanında olmamın yasak olmadığı yerde buluşabilir mi bedenlerimiz bir gün ansızın?
Yokluğunda çektiğim tüm acıları, içimdeki yangınları, yorgunluğunu zihnimin,
Çaresizliğini yüreğimin, yaşlarını gözlerimin dindirebilir miyim?
Sana, seni özledim desem, konuşmama izin verir misin?
Yokken söylemek istediklerimi duymak ister misin?
Tahammül eder misin çok oldukları için karışacak olan cümlelere sonuna kadar?
Beni içten içe parçalayan sensizliğin kelimelerini çıkarabilecek misin birer birer?
Seni özledim desem, bende seni diyebilecek misin beklemeden?,
Sana, seni seviyorum desem, hiç eksilmeden hatta, belkide eskisinden daha çok …
İnanacak mısın?
Aslında yanımdan hiç gitmediğini söylesem sana,
Hayallerimde aynı sen, aynı kokun, aynı yüzünle hep vardın desem,
Her gece seni koklayıp, sana bakmadan kalkmıyorum desem inanır mısın bana?
Bir çare aradım seni, tanıdık herkese sordum desem..
Bulamadım ama vazgeçmedim, biliyorum gelecek bir gün diye avuttum kendimi desem…
Çıkmaz sokaklarda, çıkar yolu kalmamış yabancı bir adam gibi bir başıma döndüm dolandım desem..
Pusula sensin biliyorsun, gelip yönümü bulup aydınlığa çıkarabilir misin ruhumu?
Gelsen, ama öylesine gelmesen, benim için gelsen hemde sadece benim için…
Her şeye rağmen,
Bundan sonraki yıllarımı sadece senin için yaşayabileceğimi göstersem sana,
Korkmadan kimseden ve bir daha hiç ayrılmadan…
Sevsen, bıraksan bir kenara mazide kalmış yıkıntıları, yarınlar için bir şans versen…
Konuşsan benimle, bana bir şeyler söylesen,
Baksan gözlerime, bir şeyler anlatsan,
Yanında istesen, hiç ayırmasan bir daha…
Gülsen, gülsem!
Ellerini versen ellerimin içine..
Aynı şiirleri okusak, aynı şarkıları söylesek yine.
Buradayım, sırf söylemek istediğin bir şeyler vardır diye…
04 mayıs
Sefa Gökhan AVCI